برخى لغويان غلط را به ندانستن صحيح يك چيز و به اشتباه و خطا افتادن بدون تعمد معنا كرده‌اند كه مرادف خطا است . 1 برخى تفاوت خطا وغلط را اين دانسته‌اند كه منشأ خطا ذهن ، ليكن منشأ غلط زبان است ؛ هرچند هريك به جاى ديگرى نيز به كار مىرود . 2 برخى ديگر در تفاوت غلط با خطا گفته‌اند : غلط عبارت است از نهادن چيزى در غير محلش ؛ هرچند ممكن است به خودى خود درست باشد ؛ ليكن در خطا نقطه مقابل درست است . 3 آنچه در اين نوشتار مىآيد ، مواردى است كه در كلمات فقها با تعبير « غلط » يا « لحن » به كار رفته و بيشتر مربوط به خطاى در گفتار و محاسبه است ، نه مطلق خطا ( - - ) خطا ) . از آن به مناسبت در بابهاى صلات ، حج ، تجارت ، نكاح و اقرار سخن گفته‌اند . صلات : در بطلان اذان يا اقامه در صورت غلط تلفظ كردن آن اختلاف است . قول به عدم بطلان به مشهور نسبت داده شده است . برخى گفته‌اند : در صورتى كه غلط ادا كردن موجب تغيير در معناى آن گردد ، باطل مىشود . 4 اداى صحيح حروف و كلمات در قرائت و ذكرهاى واجب نماز شرط صحّت آن است . بنابر اين ، چنانچه از روى عمد كلمه‌اى را غلط بخواند ، نمازش باطل است ؛ ليكن اگر غلط خواندن از روى سهو يا فراموشى باشد و پس از داخل شدن در ركن بعدى متذكر گردد ، نمازش صحيح است ؛ اما اگر پيش از آن يادش بيايد بايد آن كلمه را به گونهء صحيح تلفظ كند . 5 تلفظ صحيح تكبيرة الاحرام و در صورت ندانستن ، آموختن شكل درست آن واجب است و در تنگى وقت يا ناتوانى از تلفظ صحيح آن هر گونه كه مىتواند بايد آن را ادا كند . 6 البته در فرض امكان تلقين صحيح آن از سوى ديگرى ، تلقين مقدم بر ادا به گونهء غلط يا ترجمهء آن است . 7 همچنين است حكم قرائت نماز . به تصريح برخى ، خواندن نماز به جماعت براى كسى كه نمىتواند قرائت را صحيح ادا كند و توانايى ياد گرفتن آن را نيز ندارد ، واجب نيست . 8